پرافتخارترین کشتی گیر ایران از احتمال بازگشتش به میادین خبر می دهد.

به گزارش تابناک ورزشی، پنج سال قبل در چنین روزهایی بود که حمید سوریان به عنوان نخستین شاگرد محمد بنا در المپیک لندن توانست طلای این رقابت ها را به گردن خود بیاویزد. “نابغه کشتی ایران” این شاید بهترین لقبی بود که می توانستند به دارنده ۷ مدال طلای جهان و المپیک بدهند. کشتی گیری که وقتی در هر تورنمنت شرکت می کرد، چیزی جز مدال طلا نمی خواست و در این سیستم همه یا هیچ، گام آخر را مثل همیشه قدرتمند برنداشت و روی تشک المپیک ریو ناکام ماند تا تصویر خوشی از پایان کار سوریان در ذهن مردم باقی نماند.
با گذشت یک سال از حذف تلخ سوریان در المپیک ۲۰۱۶ هنوز او تصمیمش برای خداحافظی را اعلام نکرده و علاقه ای به بازگشت هم نشان نداده است.
به مناسبت سالروز مدال طلای المپیک توسط حمید سوریان این نابغه کشتی که در یک سال اخیر سکوت پیش کرده بود، صحبت هایی درباره بازگشت احتمالی اش به تشک مطرح کرده است.
به یاد طلای المپیک به بنا زنگ زدم
جالب است بدانید که سالروز تولد محمد بنا با طلایی که من در المپیک ۲۰۱۲ گرفتم، یکی است. دیروز به محمد بنا زنگ زدم و تولدش را تبریک گفتم. دغدغه ها و گرفتاری ها آنقدر زیاد شده که شاید از هم فاصله گرفتیم اما همواره به عنوان شاگرد محمد بنا او را ستاش می کنم و به یادش هستم. خیلی از موفقیت هایم را مدیون او هستم.
۱۵ سال از خودم غافل بودم
فعلا به تنها چیزی که نمی توانم فکر کنم کشتی است. آنقدر در ۱۵ سال اخیر درگیر کشتی شده بودم و زندگی را در این راه گذاشته بودم که در یک سال اخیر دائما در حال رفع و رجوع کارهایم هستم. باور کنید خیلی اخبار کشتی را دنبال نمی کنم و کارهای عقب مانده ام را انجام می دهم.فعلا تنها کاری که از دستم برمی آید، این است که برای بچه های کشتی فرنگی در مسابقات جهانی دعا کنم. در وزن ۵۹ کیلوگرم مردانی نماینده ایران معرفی شده است و من امیدوارم او به عنوان یک جوان بتواند به یکی از سکوهای جهانی برسد. قطعا لیاقتش را دارد.
دوست داشتم پایانش قشنگ باشد
برای من خیلی اهمیت داشت که تصویر پایانی از کشتی من در ذهن مردم یک اتفاق خوب باشد اما دقیقا روزی که در المپیک ۲۰۱۶ کشتی را واگذار کردم،‌ گفتم حیف شد که بد تمام شد. تمام هدف من از حضور در المپیک ریو همین بود که پایان قشنگی برای من رقم بخورد اما قسمت این بود که به این شکل تمام شود. شاید این حق من بود که با این همه سختی های ورزش کشتی، پایان قشنگی برایم رقم بخورد.
 عمر قهرمانی و نیروی جوانی در کشتی خیلی کوتاه است. با این حال شاید به خاطر رقم زدن یک پایان خوش در ورزش تصمیم بگیرم برگردم. به فضای کشتی اشراف دارم اما تن دادن به سختی های کشتی واقعا تصمیم سختی است. با این حال شاید مجددا تصمیم بگیرم به دنیای کشتی برگردم و روی تشک حضور پیدا کنم. باید ببینم می توانم یا نه و به زودی تصمیمم را اعلام می کنم.

 




پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *